Bazı şehirler vardır; insanın hayatına yalnızca bir coğrafya olarak değil, bir duygu olarak dokunur. Malatya da böyledir. Kayısının kokusundan Battalgazi’nin tarihine, Yeşilyurt’un toprağından yeşilliğine, insanının vefasından yeniden ayağa kalkma iradesine kadar bu şehir, kendine özgü bir ruh taşır.

Şehirlerin kaderinde ise zaman zaman bazı isimler belirgin izler bırakır. Kimi yöneticiler görevini tamamlar ve geride bir makam hatırası bırakır. Kimileri ise bulunduğu şehrin meselelerine yalnızca bir idareci olarak değil, bir emanet sahibi olarak yaklaşır. İşte benim zihnimde “Seddar Yavuz iklimi” dediğim anlayış biraz da burada başlıyor.

Bu ifade, bir kişiyi yüceltme arzusundan çok, bir yönetim anlayışını tarif etme çabasıdır.

Çünkü şehir yönetmek yalnızca kurumları sevk etmek, toplantılara başkanlık etmek veya resmî yazışmaları yürütmek değildir. Şehir yönetmek; insanların umuduna dokunabilmek, zor zamanlarda toplumun yanında durabilmek, devletin şefkatini ve ciddiyetini aynı anda hissettirebilmek, sorunları görmezden gelmeden çözüm iradesi ortaya koyabilmektir.

Malatya’nın bugün en çok ihtiyaç duyduğu şeylerden biri de tam olarak budur: “inanç.” / “güven”

Bir şehrin yeniden inşası yalnızca binalarla olmaz. Şehirler betonla kurulabilir ama güvenle ayağa kalkar.

Depremin ardından Malatya’nın yaşadığı büyük sarsıntıyı düşündüğümüzde mesele yalnızca yıkılan yapılar değildir. Evini, işini, alışkanlıklarını, komşuluklarını ve geleceğe dair planlarını kaybeden insanların yeniden hayata tutunmasıdır asıl mesele.

Bu nedenle yöneticilerin ortaya koyduğu her irade, toplumda karşılığını yalnızca yapılan işlerle değil, oluşturduğu güven duygusuyla bulur.

Ben “Seddar Yavuz iklimi” derken biraz da bu güven duygusunu kastediyorum.

Devletin vatandaşına uzak bir makam değil, zor zamanında yanında duran bir güç olduğunu hissettiren bir iklim…

Malatya’nın yeniden ayağa kalkma hikâyesi, yalnızca kamu yatırımlarının veya fiziki dönüşümün hikâyesi değildir. Aynı zamanda toplumsal dayanışmanın, kamu iradesinin, eğitimle güçlenen gençlerin, üreten insanların ve geleceğe inanan bir şehrin hikâyesidir.

Burada özellikle eğitim meselesinin altını çizmek gerekir.

Çünkü Malatya’nın gerçek kalkınması yalnızca yeni yollar, binalar ve tesislerle ölçülemez. Bir şehrin geleceğini belirleyen asıl unsur, insanına yaptığı yatırımdır.

Çocuklarımızın nitelikli eğitim alması, gençlerimizin kendisini bu şehrin geleceğinde görmesi, öğretmenlerimizin desteklenmesi, üniversitelerimizin şehirle bütünleşmesi, mesleki eğitimin güçlenmesi, girişimciliğin ve yenilikçiliğin teşvik edilmesi; Malatya’nın yarınlarına bırakabileceğimiz en değerli mirastır.

Çünkü bir okul açıldığında yalnızca bir bina açılmaz; bir gelecek kapısı açılır.

Bir genç desteklendiğinde yalnızca bir öğrenci desteklenmez; bir ailenin, bir mahallenin, hatta bir şehrin geleceğine yatırım yapılır.

Malatya'nın Yeni Destanı da İşte Bu İnançla Yazılacaktır

Bu nedenle şehir yönetiminde eğitimin, kültürün, gençliğin ve sosyal politikaların taşıdığı değer çok büyüktür.

Malatya'nın yeniden ayağa kalkma iradesi de işte bu bütüncül bakışla anlam kazanacaktır.

Benim için “Seddar Yavuz iklimi”nin bir başka anlamı da sahada olma duygusudur.

Çünkü yönetim masasından görülen şehir ile sokağın içinden hissedilen şehir aynı değildir.

Bir esnafın dükkânında söylediği cümle, bir öğrencinin gözlerindeki umut, bir öğretmenin beklentisi, bir annenin geleceğe dair kaygısı veya bir gencin “Bu şehirde kalmak istiyorum.” diyebilmesi; bir şehrin gerçek göstergeleridir.

İyi yönetim, bu sesleri duyabilme sanatıdır.

Ve Malatya'nın bugün her şeyden önce duyulmaya, anlaşılmaya ve geleceğine inanılmaya ihtiyacı vardır.

Elbette hiçbir yönetim anlayışı kusursuz değildir. Hiçbir şehirde bütün sorunların tek bir iradeyle çözülmesi mümkün değildir. Kamu yönetimi; kurumların, yerel yönetimlerin, üniversitelerin, sivil toplumun, iş dünyasının, öğretmenlerin, gençlerin ve vatandaşların ortak sorumluluğudur.

Fakat bütün bu aktörleri aynı hedef etrafında buluşturabilecek bir vizyon ve inanç olduğunda şehirler daha hızlı yol alır.

İşte bu yüzden bazı isimler, görev yaptıkları dönemden daha büyük bir anlam taşır.

Çünkü bıraktıkları şey yalnızca yaptıkları işler değil, insanların zihninde oluşturdukları “yapabiliriz” duygusudur.

Malatya'nın ihtiyacı da tam olarak budur:

“Yeniden başarabiliriz.”

“Çocuklarımız için daha güzel bir Malatya kurabiliriz.”

“Gençlerimizi bu şehirde tutabiliriz.”

“Eğitimle, üretimle, bilimle ve dayanışmayla daha güçlü bir şehir inşa edebiliriz.”

Ve belki de en önemlisi:

“Malatya'nın geleceğine inanabiliriz.”

Valilik makamları değişebilir, görevler değişebilir, zaman geçebilir. Fakat şehirlerin hafızasında kalan şey çoğu zaman makamın kendisi değil, insanda bıraktığı histir.

Ben “Seddar Yavuz iklimi”ni bu nedenle bir dönem adı olarak değil, Malatya'nın yeniden ayağa kalkma iradesine katkı sunan bir yönetim duygusu olarak görüyorum.

Çünkü Malatya yalnızca geçmişiyle övünen bir şehir değildir.

Malatya, geleceğini kurabilecek bir şehirdir.

Kayısının bereketini bilime, tarihinin birikimini eğitime, gençlerinin enerjisini üretime, yaşadığı büyük acıyı ise güçlü bir dayanışma kültürüne dönüştürebilecek bir şehirdir.

Ve bunun için en çok ihtiyacımız olan şeylerden biri, birbirimize yeniden inanabilmektir.

Malatya'ya, Malatyalıya, gençlerimize, öğretmenlerimize, çocuklarımıza ve bu şehrin yarınlarına inanmak… Vizyonumuzu görmek bu temelden başlar..

Belki de bütün mesele budur.

Çünkü şehirler önce zihinde yeniden kurulur.

Sonra sokaklarda…

Sonra okullarda…

Sonra meydanlarda…

Ve nihayet insanların kalbinde.

Ve o destanın en güzel cümlesi belki de şu olacaktır:

“Bu şehir düştüğü yerden yalnızca ayağa kalkmadı; geleceğine daha güçlü inanmaya başladı.”

Saygılarımla…

Sefa SEZER